يكشنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۷

صفحه اول >> کتاب ها => تبيين جهان و انسان => جهان شناسی ( 2 )



سرنوشت كرة زمين ما

فناء[1] سرنوشت حتمي هر پديده است. جماد، جاندار، كره، منظومه، كهكشان، اتم و... و... كرة زمين ما هم (گرچه خوشمان نيايد) روزي فاني خواهد شد. اين اصلي است كه امروزه يك مسأله پيش پا افتاده علمي به شمار مي‌رود.

فاني شدن يك كره ممكن است به يكي از پنج صورت زير تحق يابد:

1ـ افول: يك كره مشتعل مانند خورشيد در اثر از دست دادن روزمرّة انرژي به تدريج كوچك و كوچك‌تر شده، سرانجام به «سياه چاله»اي تبديل مي‌شود.

2ـ خروج ازمدار: كره‌اي از مدار خارج شده و در نتيجة تصادم با اجسام ديگر يا به هر دليل ديگري متلاشي شود.

3ـ مرگ منظومه: يك منظومه به دليل مرگ خورشيدش از هم پاشيده و هر كدام از اعضاي خانواده دچار مرگ شوند.

4ـ مرگ كهكشان: همه يا بعضي از منظومه‌هاي كهكشان پيري كه نظم موجود در آن از ميان رفته، متلاشي شوند.

5ـ نبأ عظيم: كه همة كرات و محتواي آسمان اول منفجر مي‌شوند.[2]

كره زمين ما كدام يك از سرنوشت‌هاي مذكور را دارد؟ ظاهراً سرنوشت رديف 1 و 2 را ندارد. و از سه رديف ديگر گويا آنچه قرعه‌اش را به نام كره زمين زده‌اند، همان رديف سوم باشد. مي‌فرمايد: اذا الشمس كوّرت: آنگاه كه خورشيد در هم فرو پيچيده شود.[3] البته آيه‌هاي ما بعد اين آيه به سراغ نبأ عظيم و آنگاه محشر مي‌روند. و اين از سليقه‌هاي قرآن كريم است. و نيز آيه اول و دوم سورة‌حج مي‌فرمايد: يا أَيُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا رَبَّكُمْ إِنَّ زَلْزَلَةَ السَّاعَةِ شَيْ‏ءٌ عَظِيمٌ يَوْمَ تَرَوْنَها تَذْهَلُ كُلُّ مُرْضِعَةٍ عَمَّا أَرْضَعَتْ وَ تَضَعُ كُلُّ ذاتِ حَمْلٍ حَمْلَها وَ تَرَى النَّاسَ سُكارى وَ ما هُمْ بِسُكارى. اين دو آيه نشانگر اين هستند كه زمين ما قبل از نبأ عظيم به پايان عمر خويش خواهد رسيد.[4] هنگامي كه خورشيد منقبض و تكوير شود، سياره‌هاي تابع آن مانند «بند پاره كرده‌ها» فرار خواهند كرد. درست مانند وزنه‌اي كه نخي را به آن بسته باشند (و همانند آتشگردان كه قديمي‌ها داشتند) كه اگر به دور سر خودتان بچرخانيد و نخ آن پاره شود، وزنة مزبور خواهد گريخت. نيروي گريز از مركز موجب پرت شدن سياره‌ها خواهد شد. و آنها يا با همديگر برخورد نموده و داغون مي‌شوند و يا با كرات منظومه‌هاي ديگر تصادم كرده و متلاشي مي‌گردند.[5]

زمين از هنگام آغاز گريز تا متلاشي شدن، وضع مضطرب و متزلزلي خواهد داشت. وضعيتي كه با شرايط زندگي موجود زنده‌اي مانند انسان متناسب نيست.



[1]. فناء به معناي «عدم شدن» نيست. هيچ وجودي عدم نمي‌شود و هيچ عدمي وجود نمي‌شود. غربي‌ها اين قانون مسلّم همه جائي را به نام «قانون لاوازيه» ناميده‌اند. بعضي‌ها هم تصور كرده‌اند كه اين قانون ازلي بودن جهان را نيز لازم گرفته است. ليكن اين قانون فقط در محدودة «جهان پس از پيدايش جهان» كاربرد دارد. و ربطي به مسئله «ايجاد» كه در مباحث پيش بيان گرديد، ندارد.

[2]. تاكنون در مورد كليات رديف اخير بحثها شده است، و در بخشهاي آينده به كليات درجه دوم آن پرداخته مي‌شود. ليكن جزئيات آن معلوم نيست، و در مورد چهار رديف ديگر در كتابهاي علوم نجومي و فضائي بحث‌هاي خيلي مشروح انجام يافته است. و از مسئوليت اين كتاب خارج است.

[3]. هر خورشيد روزانه چند ميليون تن از حجم خويش را بصورت انرژي به اطراف پخش مي‌كند. و وقتي كه يك خورشيد همة سوخت هسته‌اي خود را بمصرف رسانيد. در اثر نيروهاي گرانشي شروع به انقباض مي‌كند ـ رجوع كنيد به كتابهاي مربوط به اين رشته.

[4]. در اين دو آيه پس از شروع زلزله زماني طول خواهد كشيد تا زمين منفجر شود در آن فاصله مردم روي زمين سخت دچار وحشت خواهند شد بطوري كه هر شير دهنده‌اي فرزند شير خواره خود را رها خواهد كرد و هر حامله‌اي وضع حمل خواهد نمود.

چون حادثه نبأ عظيم خيلي سريع و در يك «چشم بهم زدن» واقع خواهد شد «و ما امرنا الّا واحدة كلمح بالبصر». «و ما امر الساعة الاّ كلمح البصر او هو اقرب» و در آن فرصتي براي هيچ چيز نيست.

بنابراين زمين ما تا سقوط خورشيد از حكومت منظومه، بقاء خواهد داشت. و گويا خطرهائي از قبيل شكافته شدن اوزون و غيره بنحوي حل خواهند شد. و حجم خورشيد نشان مي‌دهد كه اين حادثه در زمانهاي بسيار دور اتفاق خواهد افتاد.

لفظ «ساعة» در بعضي از آيات به نبأ عظيم گفته شده، و در بعضي به روز محشر، و در بعضي هم به مرگ منظومه و كرة زمين.

[5]. اين وضعيت بر اساس قانون نيوتون است كه سيستم و نظم عمومي كرات را بر پاية جاذبه و گريز از مركز، توجيه مي‌كند. امّا بايد دانست كه به اين قانون اشكالات اساسي وارد شده است.

و انشتين در اين صدد بود كه نقص قانون مذكور را با اصل «انحناي فضا» تكميل نمايد.

به هر صورت پس از مرگ هر خورشيدي سياره‌هاي تابع آن، يا در اثر نيروي گريز از مركز با شتاب سهمگيني به اطراف خواهند گريخت، و يا در اثر خلاء حاصل از مرگ خورشيد به طرف سياه چاله‌اي كه از مرگ خورشيد حاصل شده، جذب شده و در آن مستهلك خواهند گشت. و يا بصورت يك كرة سرگردان در فضا دور زده و بالاخره متلاشي خواهند گرديد. زمين پس از اين حادثه بصورت تكه‌ها و ذرات پخش شده، منتظر نبأ عظيم خواهد بود، تا بيايد و دو مرحلة خود را طي كند و پس از صور دوم، چيزي به نام محشر برپا گردد. در احاديث تعيين شده است كه مرگ كره زمين، و حادثه مذكور در روز جمعه بر سركرة زمين خواهد آمد. ـ رجوع كنيد: بحار: ج 57 ص 59  حديث 1، 2 و 3ـ .