جمعه ۳ آذر ۱۳۹۶

صفحه اول >> کتاب ها => جامع الشتات ( 6)



کتاب الصّید و الذّباحۀ

 

1- سؤال: هرگاه گوسفندی که آزار شُش دارد و بعضی علامات و حالات مجرّبه از او به هم رسد که جزم به جان دادن و در حال نزع بودن آن از برای آن کس حاصل شود، آیا سر بریدن آن محلّل آن است یا سربریدن فائده ندارد و اعراض از آن واجب است؟-؟

و همچنین: حیوانی که گرگ شکم او را دریده باشد و روده یا احشاء دیگر را پاره کرده باشد و به این سبب افتاده، لکن صدا کند و دست و پا زند، آیا والحالۀ هذه ذبح آن جایز است یا نه این حیوان حرام است؟-؟

و همچنین: حیوانی که تیر دور انداز به او بخورد و (باصطلاح صیادان) جگر او را گرفته باشد، و یقین بر جان کندن او باشد، ذبح او جایز است با این حال یا نه؟-؟

و هم[چنین] مرغی را که صیاد تیر به او اندازد و رودۀ او را بیرون بَرَد و پر زند و در نهایت حرکت باشد، آیا آن مرغ با ذبح حلال است یا نه؟-؟

جواب: اظهر در نظر حقیر اعتبار «حیوۀ مستقرّه» است در حلّیّت. و لکن در تحقق[1] آن اکتفاء می کنیم به استصحاب حیات، به معنی این که تا علم به هم نرسیده است که حیوان در جان کندن است، می توان او را ذبح کرد و حلال می شود به شرط تحقق علامتین بعد ذبح، یعنی حرکت عضوی از اعضای آن، و بیرون آمدن خون روان علی الاحوط، یا احد هما علی الاظهر.

و امّا هرگاه علم به هم رسد که در جان کندن است، حلال نیست هر چند دو علامت بر او مترتب شود. نهایت؛ حصول علم، بسیار نادر است. مکرر دیده ایم که انسانی را حکم به موت او می کنند و بعد صحیح می شود. و همچنین حیوان.

2- سؤال: هرگاه صیدی به ضرب گلوله بمیرد که در میان آن گلوله آهن باشد و بسم الله هم گفته باشد در وقت انداختن، حرام است یا نه؟-؟

جواب: اظهر و اشهر حرمت است. والله العالم.




[1] در نسخه: تحقیق